ممنون اقای دایی...ممنون
ولی قبلش باید ۱ تبریک جانانه به استاد دایی و اون بازیکنای بی غیرتش گفت که ۹۰ دقیقه تمام رو اعصاب ۷۰ میلیون ایرانی راه رفتن و سر اخر هم ۱ عیدی درست حسابی بهمون دادن!!
من که هیچ وقت از این عربا خوشم نمی اومد٬هیچ وقت هم اون بازی ایران - بحرین سال ۲۰۰۲ و باخت به بحرین و شادیشون با پرچم عربستان یادم نمیره.
فکر می کردیم می تونیم ۱ انتقام حسابی از عربستان تو ازادی بگیریم٬ولی نشد .یعنی اقای دایی با اون بازیکناش که از دقیقه ۶۰ به بعد نای راه رفتن نداشتن٬نذاشتن که عید امسالمون خاطره انگیز بشه..
کاش بازی مساوی می موند تا ۱ امید کوچولو(با لهجه ی مخصوص دایی بخونین)واسه سوم شدن داشتیم.ای کاش...ای کاش....
من واقعا واسه علی دایی متاسفم که وقتی چند ثانیه قبل از گل اول عربستان دوربین تصویر بسته ی علی دایی رو نشون میده ٬اقای سرمربی داره زیر لب دعا و ورد و... غیره زمزمه میکنه؟؟!!!
بابا تو به فکر تعویضای تیمت باش .... تو به فکر سیستم بازی تیمت باش.....مگه فقط با دعا و ذکر و... همه چیز درست میشه؟؟؟؟واقعا متاسفم واسه ی اقای مهندس دایی.
یاد حرف عادل فردوسی پور بعد بازی ایران-انگولا ۲۰۰۶ افتادم:
خداحافظ جام جهانی و خداحافظ علی دایی...